تحقیق درمورد نظام آموزشی هند68صفحه بافرمت word

ساختار نظام آموزشي

‏در ساختار نظام آموزشي كشور هند تمركز عمده بر بعد وسيع ارائه ‏خدمات آموزشي و اهميت ساختار، سازماندهي و ارتقاء آن استوار مي باشد. بعلاوه، ‏ساختار سيستم آموزشي كشور هندوستان بر رشد آموزشي مناطق مختلف كشور و برقراري ‏رقابتهاي آموزشي ميان اين مناطق تأكيد دارد. در حال حاضر، تعداد 888 نهاد آموزشي در ‏كشور هندوستان فعاليت دارد كه به ثبت نام از 179 ميليون دانش آموز مبادرت مي ‏نمايند. سيستم آموزش ابتدايي در هندوستان از دومين رتبة جهاني برخوردار است. اين ‏سيستم آموزشي از 4/149 ميليون كودك 6 تا 14 ساله و 9/2 ميليون آموزگار، متشكل مي ‏گردد. لازم به ذكر است كه نرخ مذكور به 82 درصد از كل كودكاني است كه در اين گروه ‏سني قرار دارند مشتمل مي گردد. پس از استقلال هند طي سال 1947 سياستمداران ,مسئولان ‏و صاحب نظران آموزش و پرورش كشور تلاشهاي فراواني در جهت ارائه الگوي مشترك ساختار ‏آموزشي پذيرش كليه ايالت عمل آورند. طي سال 1966 كميسيون آموزش و پرورش هند مبادرت ‏به انتشار ساختار آموزشي طرح سيستم (2+10) نمود. سيستم مذكور پس از بازنگري و جرح و ‏تعديل طي سالهاي 1986 و 1992 به عنوان خط مشي جديد نظام آموزشي ملي به تصويب رسيد ‏در حال حاضر كليه ايالت هاي كشور از آن پيروي مي نمايند. نكته قابل تامل در فرايند ‏تصويب طرح مذكور طول مدت بررسي آن است كه مدت زمان سه دهه از زمان طرح اوليه آن تا ‏جرح و تعديل و تصويب و اجراي فراگير و نهايي آن به طول انجاميد است كه خود نشان ‏دهنده بر طرف نمودن احتمالي نواقص و نارسايي هاي طرح اوليه مي باشد. بر اساس الگوي ‏قيد شده در فوق نظام آموزش پيش دانشگاهي كشور هند خود از دو دوره آموزش ابتدايي و ‏متوسطه متشكل مي گردد. با وجودي كه ساختار آموزشي كشور هند بر (سيستم 2+10) استوار ‏مي باشد. با اين حال در ميان ايالات مختلف در خصوص تعداد مدارس ابتدايي و متوسطه، ‏شرايط سني پذيرش در مدارس متوسط، آزمون هاي عمومي، آموزش هندي و انگليسي، تعداد ‏ساعات و جلسات درسي، مدت تعطيلات، ميزان دستمزدها، آموزش پايه و … ‏تفاوت عمده اي وجود دارد. آموزش در كشور هند، از سن پنج سالگي ‏آغاز شده و از سه مرحله ابتدايي، متوسطه و عالي (دو دوره 5 ساله ابتدايي و متوسطه و

‏يك دوره 2 ساله تكميلي) متشكل مي گردد. در مجموع، دوره تحصيلات ابتدايي و متوسطه 12 ‏سال به طول مي انجامد.

‏طبق آمار به دست آمده طي سال 1996 نرخ ثبت نام ناخالص بر مبناي ‏سطوح مختلف آموزشي به شرح ذيل مي باشد:

. ‏پيش دبستاني : 5 درصد

. ‏اولين سطح : 101 درصد

. ‏دومين سطح : 49 درصد

. ‏سومين سطح : 9/6 درصد

‏ساختار آموزش پس از استقلال

‏پس از استقلال كشور هند به دليل نرخ بالاي بي سوادي (در حدود 85 ‏درصد) ، سرمايه هنگفتي به توليد كتب درسي ارزان قيمت تخصيص يافت. سه دهه پس از ‏استقلال كشور، هزينه آموزشي به 40 برابر و نرخ افراد باسواد به بيش از 2 برابربالغ ‏گرديد.از سوي ديگر پيشرفت هاي آموزشي و افزايش تعداد موسسات آموزش عالي و مراكز ‏تحقيقاتي وصنعتي به گسترش انواع كتابخانه ها و فراهم آمدن بازار كار براي افراد ‏آموزش ديده منجرگرديد. ‏در سال1956 كميسيون اعتبارات دانشگاهي هند با عنوان (‏يو.جي .سي ) عهده دار مسوو ليت تصويب مقررات ويژه آموزش عالي و تعيين استانداردهاي ‏آموزشي و تحقيقاتي گرديد. طي سال 1961 كميسيون مذكور به منظورارزيابي و پيشنهاد ‏معيارهايي جهت ارتقائ استانداردهاي آموزشي در هند، به تشكيل كميته بررسي علوم به ‏رياست دكتر رانگاناتان مبادرت نمود. ‏تا پيش از دهة 70 ، تنها سه دانشگاه ‏دهلي (1948) ، بنارس (1966) و بمبئي (1967) از دوره كارشناسي ارشدبرخوردار ‏بودند.اين درحاليست كه در آغاز اين دهه 4 دانشگاه ا ليگر، ميسور ،كارناتاك و ويكرام

‏به افتتاح دوره هاي كارشناسي ارشد خود مبادرت نمودند. پس از استقلال كشور اين روند ‏سرعت گرفت.

‏آموزش پايه

‏در 4 ‏ايالت مختلف كشور آموزش پايه منحصرا بر نخستين مرحلة ‏آموزشي (آموزش ابتدايي) شامل مي گردد و اين در حالي است كه در 8 ‏ايالت ديگر ‏كشور دوره آموزش پايه بر كليه مقاطع آموزشي (ابتدايي، راهنمايي و دبيرستان) مشتمل ‏مي گردد.

‏وسيع سازي بعد سيستم آموزش پايه

‏كشور هندوستان، 50 سال پس از استعمار انگلستان اقدام به اجراي ‏سياست آموزش توده اي نمود. از آن زمان تاكنون اين سيستم از لحاظ تعداد مدارس و ‏تعداد كودكان ثبت نامي در اين مدارس چندين بار گسترش يافته است. جدول ذيل نرخ ثبت ‏نامي افراد طي دهة 1990و 4 دهة قبل از آن را به تصوير مي كشد.

‏نرخ رشد ثبت نام در مقاطع آموزشي پايه (برحسب ‏ميليون) طي سال هاي 1997 - 1950

‏

‏

‏